🎞️ SCENE 1 — जुत्ता
Bal Krishna Khanal कोठामा प्रवेश गर्छन्। जुत्ता देख्छन्। केही बेर रोकिएर हेर्छन्।
५ सेकेन्ड मौन।
बिस्तारै जुत्ता उठाउँछन्।
Dialogue
“यो जुत्ता...”
(Pause)
“अझै राखेको रहेछु।”
जुत्तालाई पल्टाएर हेर्छन्।
“कति पुरानो भइसक्यो।”
(हल्का मुस्कान)
“तर अचम्म...”
“फाल्न मन लाग्दैन।”
(जुत्तालाई हातले सफा गर्दै)
“सायद...”
“यो जुत्ता मात्रै होइन।”
“यससँग जोडिएको केही कुरा फाल्न सकिरहेको छैन।”
🎞️ SCENE 2 — बाल्यकाल
कुर्सीमा बस्ने।
जुत्ता काखमा राख्ने।
“सानो हुँदा मलाई यो जुत्ता मन पर्दैनथ्यो।”
“बुबाले यही जुत्ता लगाउनुहुन्थ्यो।”
“मलाई लाग्थ्यो...”
“अरूका बुबाहरू राम्रा जुत्ता लगाउँछन्।”
“मेरो बुबा चाहिँ यही पुरानो जुत्ता।”
(हल्का हाँसो)
“एकपटक त मलाई यति लाज लाग्यो कि...”
“बुबासँगै हिँड्न पनि मन लागेन।”
(Pause)
“आज सम्झिँदा...”
“लाज मलाई लाग्नुपर्ने रहेछ।”
🎞️ SCENE 3 —
जुत्ताको तलको भाग हेर्छन्।
“हामी छोराछोरीले आमाबुबाको दुःख कहाँ देख्छौँ र?”
“हामीलाई त आफ्नो आवश्यकता मात्र देखिन्छ।”
“फीस चाहियो।”
“कपडा चाहियो।”
“मोबाइल चाहियो।”
“पैसा चाहियो।”
(Pause)
“तर...”
“त्यो पैसा जुटाउन बुबाले कति रात निदाउनुभएन?”
“कति पटक आफ्नो आवश्यकता रोकिनुभयो?”
“कति पटक आफ्नै रहर मार्नुभयो?”
“हामीले कहिल्यै सोधेनौँ।”
🎞️ SCENE 4 — त्यो एउटा वाक्य
Camera: Medium Shot.
पात्र उठेर कोठाभित्र दुई–तीन पाइला हिँड्छ।
“मलाई एउटा कुरा अझै सम्झना छ।”
(Pause)
“एकदिन रिसमा मैले बुबालाई भनेँ...”
(आफ्नै स्वरमा)
“तपाईंले मेरो लागि के नै गर्नुभएको छ र?”
पूर्ण मौन।
क्यामेरा Close-up।
“त्यो कुरा मैले रिसमा भनेको थिएँ।”
“तर त्यो वाक्य...”
“आजसम्म मेरो कानमा बजिरहन्छ।”
जुत्तातिर हेर्छन्।
“किनकि...”
“जसले मेरो लागि आफ्नो जिन्दगी खर्च गरिरहेको थियो...”
“उसैलाई मैले केही नगरेको मान्छे बनाएँ।”
🎞️ SCENE 5 — सफलताको दौड
मोबाइल हातमा लिन्छन्।
आफूलाई सफल मानिसको रूपमा प्रस्तुत गर्छन्।
“पछि म ठूलो भएँ।”
“पैसा कमाएँ।”
“आफ्नो संसार बनाएँ।”
“महँगो कपडा।”
“महँगो मोबाइल।”
“महँगो जुत्ता।”
(आफ्नो खुट्टातिर हेर्छन्।)
“सबैथोक थियो।”
(Pause)
“तर...”
“बुबाका लागि समय थिएन।”
🎞️ SCENE 6 — “पछि”
कुर्सीमा फेरि बस्ने।
मोबाइल हेर्ने।
“बुबाले फोन गर्नुहुन्थ्यो।”
“म भन्थेँ— अहिले Busy छु।”
“पछि कुरा गर्छु।”
“पछि घर आउँछु।”
“पछि भेट्छु।”
(लामो Pause)
“हामीले जिन्दगीमा कति सजिलै ‘पछि’ भन्छौँ है?”
“पछि पैसा कमाउँला।”
“पछि समय निकालौँला।”
“पछि आमाबुबालाई घुमाउँला।”
“पछि उहाँहरूलाई राम्रो लुगा किनिदिउँला।”
(आँखा तल)
“तर...”
“कसैको जिन्दगीमा त्यो ‘पछि’ आउँछ भन्ने ग्यारेन्टी हुँदैन।”
🎞️ SCENE 7 — खबर
मोबाइलमा केही पढेजस्तो।
अनुहार परिवर्तन।
धेरै अभिनय नगर्ने।
केही सेकेन्ड मौन।
मोबाइल बिस्तारै तल राख्ने।
“एकदिन खबर आयो...”
(Pause)
“बुबा हुनुहुन्न रे।”
मौन।
जुत्तातिर हेर्छन्।
“त्यो दिन...”
“मसँग पैसा थियो।”
“गाडी थियो।”
“समय पनि थियो।”
(आँखा रसाउँदै)
“तर...”
“बुबा हुनुहुन्नथ्यो।”
🎞️ SCENE 8 — जुत्ताको अर्थ
जुत्ता दुवै हातले समात्ने।
Close-up.
“पहिले मलाई लाग्थ्यो...”
“यो पुरानो जुत्ता हो।”
“आज थाहा भयो...”
(Pause)
“यो जुत्ता पुरानो थिएन।”
“यसमा मेरो बाल्यकाल थियो।”
“मेरो पढाइ थियो।”
“मेरो सपना थियो।”
“मेरो भविष्य थियो।”
(आँखामा आँसु)
“र...”
“बुबाको पूरा जीवन थियो।”
🔥 SCENE 9 — Climax
Lighting: एक साइडबाट Hard Light।
Camera: Close-up.
अब आवाजमा शक्ति ल्याउने।
“हामी किन आमाबुबाको मूल्य उहाँहरू हुँदा बुझ्दैनौँ?”
“उहाँहरूको पुरानो लुगा देख्छौँ...”
“तर त्यसमा लुकेको त्याग देख्दैनौँ।”
“उहाँहरूको पुरानो जुत्ता देख्छौँ...”
“तर त्यसले हिँडेको हजारौँ बाटो देख्दैनौँ।”
“उहाँहरूको थकान देख्छौँ...”
“तर हाम्रो लागि लडेको जीवन देख्दैनौँ।”
(Pause)
“हामीलाई सफल हुन हतार हुन्छ।”
“तर आमाबुबालाई खुसी पार्न...”
“हामीसँग समय हुँदैन।”
🎬 FINAL — 13:45–15:00
Dialogue:
“बुबा...”
(Long Pause)
“तपाईंको जुत्ता पुरानो रहेछ।”
(हल्का मुस्कान)
“तर आज बल्ल बुझ्दैछु...”
“त्यो जुत्ताभन्दा...”
“तपाईंको सपना ठूलो रहेछ।”
(आँसु पुछ्छ।)
“माफ गर्नुहोस् बुबा।”
“तपाईंलाई बुझ्न...”
“मैले धेरै ढिला गरेँ।”
अन्तिममा जुत्ता टेबलमा राख्छ।
क्यामेरातिर हेर्छ।
“आमाबुबालाई सम्झन उहाँहरूको फोटो चाहिने दिन नआओस्।”
Comments
Post a Comment