Sangam khabar online media

 कल्पना गर्नुहोस्... आफू बसेको ठाउँमा अचानक ठूलो विस्फोटजस्तो आवाज आउँछ। के भइरहेको छ भनेर बुझ्न नपाउँदै माथिबाट माटो, ढुंगा र पानीको एउटा विशाल भेल तलतिर आउँछ। भाग्ने समय छैन। सम्हालिने समय छैन। केही सेकेन्डमै घर, सडक, पुल, गाडी र संरचनाहरू पानीको भेलमा हराउन थाल्छन्। यो कुनै चलचित्रको दृश्य होइन। यो नेपालको रसुवामा बुधबार देखिएको वास्तविक प्रलय हो। भोटेकोशी नदीमा आएको अचानकको भीषण बाढीले टिमुरे, रसुवागढी र आसपासका क्षेत्रमा कल्पनै गर्न नसकिने विनाश निम्त्यायो। र अहिले सबैको एउटै प्रश्न छ— आखिर यस्तो बाढी एकाएक कसरी आयो? नमस्कार, तपाईं हेरिरहनुभएको छ Line TV । म [Presenter Name] । बुधबार बिहान रसुवाको भोटेकोशी नदीमा आएको भीषण बाढी अहिले नेपालको सबैभन्दा ठूलो प्राकृतिक विपत्तिमध्ये एक बनेको छ। बाढीले बस्ती मात्र होइन, सडक, पुल, सुरक्षा संरचना, भन्सार, जलविद्युत् आयोजना र अन्य पूर्वाधारमा समेत ठूलो क्षति पुर्‍याएको छ। सबैभन्दा पीडादायी कुरा— धेरै मानिस अझै सम्पर्कविहीन छन्। पछिल्लो उपलब्ध विवरणअनुसार नेपालमा मृत्यु हुनेको संख्या १५७ पुगेको रिपोर्ट आएको छ। तर खोज तथा उद्धार जारी रहे...

 “बिहान अरूको निद्रा खुलेको हुँदैन… तर एउटा चेलीको दिन सुरु भइसकेको हुन्छ। घर सम्हाल्नुपर्छ… परिवार सम्हाल्नुपर्छ… अनि आफ्नो भविष्यका लागि आफैँ पनि दौडिनुपर्छ। बिहान घरबाट निस्किएपछि उसको यात्रा कहाँ पुग्छ? कार्यालयसम्म मात्र? होइन… उसको यात्रा त जिम्मेवारीदेखि संघर्षसम्म पुग्छ। अनि साँझ घर फर्किँदा पनि उसको जिम्मेवारी सकिँदैन।” “यही वास्तविक जीवनको एउटा कथा हो — ‘जागिरे चेली।’ ” “चेली हुनु सजिलो छैन। अझ जागिर खाने चेली हुनु… झन् सजिलो छैन। बिहान उठेर आफ्नो लागि मात्र सोच्न मिल्दैन। घरमा बुबाआमा छन्… श्रीमान् छन्… छोराछोरी छन्… परिवार छ… सबैको आवश्यकता सम्झनुपर्छ। अनि अन्त्यमा मात्र आफ्नो थकान सम्झन पाइन्छ।” “तर थकाइले उसलाई रोक्दैन। किनकि उसको पछाडि एउटा परिवार उभिएको हुन्छ।” “घरबाट निस्किँदा उसको अनुहारमा मुस्कान हुन्छ। तर त्यो मुस्कानभित्र कति जिम्मेवारी लुकेको हुन्छ, सायद उसलाई मात्र थाहा हुन्छ। कार्यालय पुग्छे। त्यहाँ फेरि अर्को भूमिका सुरु हुन्छ। कर्मचारीको भूमिका… जिम्मेवार व्यक्तिको भूमिका… अनि आफ्नो अस्तित्व बनाउने संघर्ष।” “अरूलाई हेर्दा उसको जीवन सामान्य देखिन्छ। जागिर छ...

 “तिमीलाई लाग्छ म तिमीलाई बुझ्दिनँ... तर सायद समस्या त्यही हो— मैले तिमीलाई बुझ्न खोज्दाखोज्दै आफूलाई नै बिर्सिएँ।” Pause — 2 seconds “तिमीले जे चाह्यौ, मैले सकेसम्म गरें। तिमी खुसी होऊ भनेर मैले कति कुरा छोडें... तर आज आएर मलाई नै यस्तो लाग्छ— म तिम्रो जीवनमा कहिल्यै पर्याप्त थिइनँ।” अब आवाज अलि कडा हुन्छ। तर कराउने होइन। “तर एउटा कुरा चाहिँ म बुझ्न सक्दिनँ। हामीबीच जे थियो... त्यो यति सजिलै कसरी सकियो?” हल्का हाँसो, तर त्यो दुःख मिसिएको हाँसो हो। “हो... गल्ती मेरो पनि थियो। म perfect थिइनँ। मैले पनि धेरै गल्ती गरें।” अब आवाज अलि बढाउनुहोस्। “तर हरेक पटक गल्ती हुँदा सम्बन्ध नै छोडेर हिँड्ने हो भने संसारमा कुन सम्बन्ध बाँकी रहन्छ?” अब शरीर अगाडि अलि झुकाउनुहोस्। आँखामा anger आउन दिनुहोस्। “तिमीलाई थाहा छ मैले सबैभन्दा धेरै के गुमाएँ?” Pause “तिमीलाई होइन...” सानो pause “मलाई।” अब आवाज भारी। “म को थिएँ भन्ने नै बिर्सिएँ मैले।” अगाडिको व्यक्तिलाई हेर्दै: “तिमी खुसी हुनुपर्छ भनेर मैले आफूलाई बदलिरहेँ। तिमीलाई मन नपर्ने कुरा छोडें। तिमीलाई मन प...

HAALAND DASS DEGREE PASS गाईजात्रा Special २०८३ Subtitle: “देश सुधार्ने जिम्मा मेरो!” अवधि: १ मिनेट ४५ सेकेन्ड जति कलाकार: Bal Krishna Khanal पात्र: Haaland Dass मात्र लोकेसन: एउटै कोठा Props: चस्मा, फाइल/कापी, मोबाइल, एउटा कलम 🎬 SCENE 1 — धमाकेदार ENTRY (क्यामेरा Medium Close-up। हालान्दास निकै गम्भीर र confident। हातमा ठूलो फाइल।) हालान्दास: नमस्कार! म हुँ— हालान्दास डिग्री पास! (Pause) आज एउटा अत्यन्तै महत्वपूर्ण घोषणा गर्न आएको छु। अबदेखि नेपालको सम्पूर्ण समस्या... मैले समाधान गर्छु! (गर्वका साथ) किनकि समस्या समाधान गर्ने मान्छे धेरै भए... समस्या चाहिँ समाधान हुनै छोड्यो! 🎬 SCENE 2 — QUALIFICATION हालान्दास: तपाईंहरूलाई लाग्ला— “हालान्दास, तँसँग के योग्यता छ?” योग्यता? (फाइल खोल्दै) मसँग Degree छ! (कागज निकाल्छ) “देश सुधार व्यवस्थापनमा...” (चस्मा लगाएर हेर्छ) “...विशेष दक्षता!” (गर्व) तर एउटा समस्या छ। यो Degree... मैले आफैं बनाएको हो! (Pause) अहिले नेपालमा सबै कुरा online हुन्छ। Degree पनि online नै बनाइन्छ! 🎬 SCENE 3 — MAHANGI हालान्दास: अब पहिलो समस्या— महँगी! महँगी कसरी...

  🎞️ SCENE 1 — जुत्ता Bal Krishna Khanal कोठामा प्रवेश गर्छन्। जुत्ता देख्छन्। केही बेर रोकिएर हेर्छन्। ५ सेकेन्ड मौन। बिस्तारै जुत्ता उठाउँछन्। Dialogue “यो जुत्ता...” (Pause) “अझै राखेको रहेछु।” जुत्तालाई पल्टाएर हेर्छन्। “कति पुरानो भइसक्यो।” (हल्का मुस्कान) “तर अचम्म...” “फाल्न मन लाग्दैन।” (जुत्तालाई हातले सफा गर्दै) “सायद...” “यो जुत्ता मात्रै होइन।” “यससँग जोडिएको केही कुरा फाल्न सकिरहेको छैन।” 🎞️ SCENE 2 — बाल्यकाल कुर्सीमा बस्ने। जुत्ता काखमा राख्ने। “सानो हुँदा मलाई यो जुत्ता मन पर्दैनथ्यो।” “बुबाले यही जुत्ता लगाउनुहुन्थ्यो।” “मलाई लाग्थ्यो...” “अरूका बुबाहरू राम्रा जुत्ता लगाउँछन्।” “मेरो बुबा चाहिँ यही पुरानो जुत्ता।” (हल्का हाँसो) “एकपटक त मलाई यति लाज लाग्यो कि...” “बुबासँगै हिँड्न पनि मन लागेन।” (Pause) “आज सम्झिँदा...” “लाज मलाई लाग्नुपर्ने रहेछ।” 🎞️ SCENE 3 —  जुत्ताको तलको भाग हेर्छन्। “हामी छोराछोरीले आमाबुबाको दुःख कहाँ देख्छौँ र?” “हामीलाई त आफ्नो आवश्यकता मात्र देखिन्छ।” “फीस ...