आफ्नो मान्छे

पाँच भागको पारिवारिक सामाजिक धारावाहिक

विधा: पारिवारिक, सामाजिक तथा भावनात्मक कथा
प्रत्येक भागको अवधि: २०–२५ मिनेट
मुख्य कलाकार: ३ जना
मुख्य लोकेसन: घरको आँगन, भान्सा, कोठा, घरबाहिरको पिच बाटो र घरको छत/बरन्डा

मुख्य पात्र परिचय

१. रामप्रसाद (५२ वर्ष)
गाउँमा खेतीपाती गरेर परिवार चलाएका इमानदार बुबा। धेरै बोल्दैनन्। छोराको भविष्यका लागि आफ्नो सम्पत्ति र जीवन दुवै दाउमा लगाउन तयार छन्। आफ्नो दुःख अरूलाई सुनाउन चाहँदैनन्।

२. गोमा (४८ वर्ष)
रामप्रसादकी श्रीमती। परिवारलाई जोडेर राख्न चाहन्छिन्। श्रीमान्ले लुकाएको वास्तविकता उनलाई थाहा छ। छोरा र श्रीमान्बीच पुल बन्न खोज्छिन्।

३. मिलन (२७ वर्ष)
विदेशबाट फर्किएको छोरा। आधुनिक सोच भएको, केही गरेर देखाउन चाहने युवा। विदेशमा दुःख गरेर फर्किएकाले अब आफ्नै गाउँमा व्यवसाय गर्न चाहन्छ। तर परिवारको वास्तविक आर्थिक अवस्थाबारे अनभिज्ञ छ।

---

भाग १ — आफ्नै घरभित्रको रहस्य

अनुमानित अवधि: २२–२५ मिनेट

दृश्य १ — रहस्यमय सुरुवात

समय: बिहान ६:३० | अवधि: ३ मिनेट
स्थान: रामप्रसादको कोठा

टेबलमा जग्गाको लालपुर्जा, बैंकको सूचना र केही पुराना कागज छन्। रामप्रसाद एक्लै बसेर कागज हेरिरहेका छन्। उनको अनुहारमा चिन्ता छ।

रामप्रसाद: (आफैँसँग) यत्रो वर्ष जोगाएको सम्पत्ति... अब के हुने हो?

गोमा भित्र आउँछिन्।

गोमा: फेरि त्यही कागज हेरेर बस्नुभएको?

रामप्रसाद: अब नहेरेर के गर्नु? आँखा अगाडि नै समस्या छ।

गोमा: छोरालाई सबै कुरा भनौँ न। कति दिन लुकाएर राख्ने?

रामप्रसाद: छोरो भर्खर घर आएको छ। उसको पनि आफ्नै सपना छ। सबै कुरा सुनाएँ भने के सोच्ला?

गोमा: आखिर आफ्नो मान्छे त हो नि। दुःख पर्दा उसलाई नभने कसलाई भन्ने?

रामप्रसाद: मान्छेले आफ्नो दुःख आफैँ सहनुपर्छ गोमा। छोराको अगाडि म कमजोर देखिन चाहन्नँ।

गोमा: कमजोर त दुःख लुकाउँदा झन् भइन्छ। परिवारमा कुरा लुकाएर समस्या समाधान हुँदैन।

बाहिर मोटरसाइकल रोकिन्छ।

मिलन (बाहिरबाट): आमा! बुबा! कहाँ हुनुहुन्छ?

रामप्रसाद हतारमा कागज दराजभित्र राख्छन्।

कट टु टाइटल।

दृश्य २ — घर फर्किएको छोरा

समय: बिहान ७:०० | अवधि: ४ मिनेट
स्थान: घरको आँगन

मिलन झोला बोकेर भित्र आउँछ। आमा खुसी हुन्छिन्। बुबा पनि मुस्कुराउने प्रयास गर्छन्।

गोमा: ए बाबु! आज त बिहानै उठिस्?

मिलन: आमा, अब विदेशमा जस्तो बिहानै उठेर काम गर्नुपर्ने त छैन नि। आफ्नै घर हो।

रामप्रसाद: विदेशमा काम गर्दा शरीर थाक्थ्यो होला। अब केही दिन आराम गर्।

मिलन: आराम मात्रै गरेर पनि भएन बुबा। अब यहीँ केही गर्नुपर्छ।

गोमा: पहिले तिमी राम्रोसँग घर बस। हामीलाई त तिमी घर फर्किए पुग्यो।

मिलन: आमा, विदेशमा पाँच वर्ष बिताएँ। पैसा कमाएँ, दुःख पनि पाएँ। अब बाँकी जीवन आफ्नै ठाउँमा केही गरेर बिताउने हो।

रामप्रसाद: के गर्ने सोच छ त?

मिलन: बजार जाने पिच बाटोको छेउमा हाम्रो जग्गा छ नि। त्यहाँ सानो पसल खोल्ने। गाउँमा अहिले मोटरसाइकल धेरै छन्। कृषि सामग्री, मोटरसाइकलका सामान्य सामान, मोबाइल रिचार्ज, दैनिक उपभोगका सामान राख्न सकिन्छ।

रामप्रसाद: व्यवसाय भनेको सोचेजस्तो सजिलो हुँदैन बाबु।

मिलन: थाहा छ बुबा। तर जोखिम नलिए केही हुँदैन। अहिले गाउँ पनि पहिलेको जस्तो छैन। बिजुली छ, बाटो छ, इन्टरनेट छ। बजार जान पनि सजिलो छ।

गोमा: राम्रो सोच हो। आफ्नै गाउँमा बसेर केही गर्‍यो भने हामीलाई पनि सजिलो।

रामप्रसाद: (गम्भीर हुँदै) जग्गाको कुरा चाहिँ अहिले नगर।

मिलन बुबाको अनुहार हेर्छ।

मिलन: किन बुबा? जग्गा त हाम्रै हो नि।

रामप्रसाद: भनिहालेँ नि, अहिले नगर।

दृश्य ३ — नयाँ पुस्ताको सपना

समय: बिहान १०:०० | अवधि: ३ मिनेट
स्थान: घरको बरन्डा

मिलन मोबाइलमा व्यवसायका सामान र पसलको डिजाइन हेर्दै छ। रामप्रसाद आँगनमा कृषि औजार मिलाउँदै छन्।

मिलन: बुबा, एउटा कुरा सोधूँ?

रामप्रसाद: सोध्।

मिलन: तपाईंले जिन्दगीभरि खेती गर्नुभयो। कति दुःख गर्नुभयो। तर अब खेतीले मात्रै घर चलाउन गाह्रो छ नि, होइन?

रामप्रसाद: खेतीले मलाई कहिल्यै धोका दिएको छैन। मेहनत गर्‍यो भने माटोले केही न केही दिन्छ।

मिलन: माटोको महत्व मलाई पनि थाहा छ। तर समय पनि बुझ्नुपर्छ। अहिलेका युवाले गाउँ छोडेर विदेश जानुको कारण पनि यही हो।

रामप्रसाद: विदेश जानु नै समाधान हो त?

मिलन: होइन। त्यसैले त म फर्किएको हुँ। तर गाउँमा बसेर कमाउने बाटो पनि हुनुपर्‍यो।

रामप्रसाद: कमाउनुपर्छ भन्दैमा भएको सम्पत्ति जोखिममा राख्नु हुँदैन।

मिलन: म सम्पत्ति बेच्ने कुरा गरिरहेको छैन। सानो लगानी गरेर व्यवसाय गर्ने कुरा हो।

रामप्रसाद: त्यसका लागि पनि पैसा चाहिन्छ।

मिलन: मसँग केही पैसा छ। तपाईंले पनि अलिकति सहयोग गर्नुभयो भने पुग्छ।

रामप्रसाद मौन हुन्छन्।

दृश्य ४ — आमासँग छोराको कुरा

समय: दिउँसो १२:३० | अवधि: ३ मिनेट
स्थान: भान्सा

गोमा खाना बनाउँदै छिन्। मिलन पानी पिउन आउँछ।

मिलन: आमा, बुबालाई के भएको हो?

गोमा: किन?

मिलन: जग्गाको कुरा गर्दा उहाँ एक्कासि रिसाउनुहुन्छ। पैसाको कुरा गर्दा झन् चुप लाग्नुहुन्छ।

गोमा: बाबु, बुबाको स्वभाव नै त्यस्तै हो। मनमा धेरै कुरा राख्नुहुन्छ।

मिलन: मनमा कुरा राखेर समस्या समाधान हुन्छ र?

गोमा: सबै समस्या पैसाले मात्रै समाधान हुँदैन बाबु।

मिलन: त्यो त हो। तर समस्या के हो भन्ने नै थाहा भएन भने कसरी समाधान गर्ने?

गोमा केहीबेर चुप लाग्छिन्।

गोमा: तिमी घर फर्कियौ, यही नै हाम्रो ठूलो खुसी हो। अरू कुरा बिस्तारै बुझ्दै जालौ।

मिलन: आमा, म सानो बच्चा होइन। घरको दुःखमा मेरो पनि हिस्सा हुन्छ।

गोमाको आँखामा आँसु भरिन्छ।

गोमा: त्यो कुरा तिम्रो बुबालाई पनि थाहा छ। तर कहिलेकाहीँ बाबुआमाले छोराछोरीलाई दुःख देखाउन सक्दैनन्।

दृश्य ५ — बुबाछोराको विवाद

समय: दिउँसो ३:०० | अवधि: ४ मिनेट
स्थान: आँगन

मिलनले कापीमा पसलको हिसाब बनाएको छ।

मिलन: बुबा, मैले हिसाब निकालेँ। सटर बनाउने, सामान ल्याउने र दर्ता गर्ने सबै जोड्दा यति पैसा लाग्छ।

उसले कापी देखाउँछ।

रामप्रसाद: यत्रो पैसा कहाँबाट ल्याउँछस्?

मिलन: मसँग भएको पैसाले आधा पुग्छ। बाँकी जग्गा धितो राखेर ऋण लिऊँ।

रामप्रसाद झस्किन्छन्।

रामप्रसाद: ऋण? फेरि ऋणको कुरा नगर्।

मिलन: किन बुबा? जग्गा धितो राखेर व्यवसाय गर्ने हो। व्यवसाय चलेपछि तिर्न सकिन्छ।

रामप्रसाद: ऋण लिन सजिलो छ, तिर्न गाह्रो।

मिलन: विदेशमा पनि जोखिम लिएरै कमाएँ। अब आफ्नै ठाउँमा केही गर्न खोज्दा किन रोक्नुहुन्छ?

रामप्रसाद: तँलाई रोक्न खोजेको होइन।

मिलन: त्यसो भए सहयोग गर्नुस् न।

रामप्रसाद: मसँग अहिले पैसा छैन।

मिलन: पैसा छैन कि दिन चाहनुहुन्न?

रामप्रसाद: मिलन!

मिलन: पाँच वर्ष विदेशमा अरूको काम गरेँ। अब आफ्नै लागि केही गर्न खोज्दा पनि घरबाट साथ नपाउने?

रामप्रसाद: तैँले मेरो अवस्था बुझ्न खोजिस् कहिल्यै?

मिलन: तपाईंले आफ्नो अवस्था भन्नुभयो र?

मौनता।

गोमा: बस् अब दुवै जना। घरमा बसेर कुरा मिलाउनुपर्नेमा झन् बिगार्दै हुनुहुन्छ।

मिलन रिसाउँदै भित्र जान्छ।

दृश्य ६ — दराजभित्रको कागज

समय: साँझ ६:३० | अवधि: ३ मिनेट
स्थान: रामप्रसादको कोठा

रामप्रसाद दराज खोलेर कागज निकाल्छन्। गोमा भित्र आउँछिन्।

गोमा: अब त छोरालाई भन्नैपर्छ।

रामप्रसाद: के भनेर भनूँ? उसको लागि मैले जग्गा धितो राखेको छु भनेर?

गोमा: उसकै लागि गर्नुभएको हो। त्यसमा लाज मान्नुपर्ने के छ?

रामप्रसाद: मैले उसलाई बचाउन खोजेको थिएँ। अब उसलाई थाहा भयो भने आफूले गर्दा बुबाको जग्गा गयो भनेर जिन्दगीभरि पछुताउँछ।

गोमा: जग्गा जोगाउने नाममा छोराको मनसँग खेल्नु हुँदैन।

रामप्रसाद: ऋण तिर्न नसकेर जग्गा गयो भने पनि ऊ आफैँलाई दोषी ठान्छ।

गोमा: त्यसो भए सत्य लुकाएर कति दिन बस्ने?

रामप्रसाद चुप लाग्छन्।

दृश्य ७ — भागको अन्त्य

समय: राति ८:३० | अवधि: ३–४ मिनेट
स्थान: घरको कोठा

मिलन मोबाइलमा व्यवसायको हिसाब हेरिरहेको छ। गोमा कागज लिएर आउँछिन्।

गोमा: बाबु, यो पढ्।

मिलन कागज लिन्छ। उसको अनुहार बदलिन्छ।

मिलन: यो के हो आमा? हाम्रो जग्गा लिलामीको सूचना?

गोमा: हो बाबु। तेरो बुबाले जग्गा धितो राख्नुभएको थियो।

मिलन: किन? कसका लागि?

रामप्रसाद ढोकामा उभिएका हुन्छन्।

मिलन: बुबा, यो के हो?

रामप्रसाद: त्यो कुरा अहिले नगर्।

मिलन: हाम्रो जग्गा लिलामीमा जाने अवस्थामा पुगिसक्यो, अनि तपाईं अहिले कुरा नगर् भन्नुहुन्छ?

रामप्रसाद: तँलाई दुःख नहोस् भनेर लुकाएको हुँ।

मिलन: तर दुःख त मलाई अहिले भइरहेको छ। कसका लागि ऋण लिनुभएको?

रामप्रसादको आँखामा आँसु आउँछ।

रामप्रसाद: आफ्नो मान्छेका लागि छोरा।

मिलन: को हो त्यो आफ्नो मान्छे?

रामप्रसाद मिलनको आँखामा हेर्छन्।

रामप्रसाद: तँ नै होस्।

मिलन स्तब्ध हुन्छ।

मिलन: मेरो लागि?

रामप्रसाद: हो। तर त्यो पैसाले के गरियो भन्ने कुरा तैँले अझै बुझ्न बाँकी छ।

कट टु ब्ल्याक।

अन्त्यको टेक्स्ट: “आफ्नो मान्छेका लागि गरेको त्याग कहिलेकाहीँ आफ्नै मान्छेलाई थाहा हुँदैन।”

---

भाग २ — बुबाले लुकाएको ऋण

अनुमानित अवधि: २२–२५ मिनेट

दृश्य १ — प्रश्नमाथि प्रश्न

समय: बिहान ६:३० | अवधि: ३ मिनेट
स्थान: आँगन

मिलन रातभरि राम्रोसँग सुतेको छैन। हातमा बैंकको सूचना छ। रामप्रसाद आँगन बढार्दै छन्।

मिलन: बुबा, हिजो तपाईंले मेरो लागि ऋण लिनुभएको भन्नुभयो। कहिले?

रामप्रसाद: धेरै वर्ष भइसक्यो।

मिलन: कति पैसा?

रामप्रसाद: त्यो सबै हिसाब तेरो आमासँग छ।

मिलन: अनि मलाई किन भन्नुभएन?

रामप्रसाद: तैँले विदेश जान खोजेको थिइस्। तँलाई रोक्न मन लागेन।

मिलन: विदेश जाँदा त मैले आफ्नै पैसाले गएको थिएँ।

रामप्रसाद: सुरुमा त्यति पैसाले कहाँ पुग्थ्यो र बाबु?

मिलन: तपाईंले पैसा थप्नुभएको थियो?

रामप्रसाद: त्यो बेला जे गर्नुपर्थ्यो, गरेँ।

मिलन: कति थप्नुभएको थियो?

रामप्रसाद जवाफ दिँदैनन्।

दृश्य २ — पुरानो कुरा

समय: बिहान ९:०० | अवधि: ४ मिनेट
स्थान: भान्सा

गोमा पुराना कागज मिलाउँदै छिन्। मिलन भित्र आउँछ।

मिलन: आमा, मलाई सबै कुरा जान्नुपर्छ।

गोमा: तेरो बुबाले ऋण लिएको कुरा थाहा पाइसकिस्। अब के जान्न चाहन्छस्?

मिलन: कति ऋण लिनुभएको थियो? किन लिनुभएको थियो?

गोमा: तिमी विदेश जाने बेलामा पैसा पुगेको थिएन। त्यसपछि तेरो बुबाले जग्गा धितो राखेर ऋण लिनुभएको हो।

मिलन: तर त्यो ऋण त मैले विदेश गएर तिर्न सक्थेँ नि।

गोमा: तिमीले कमाउन थाल्नुअघि नै घरको खर्च, ब्याज र अरू समस्या थपिँदै गए।

मिलन: मैले पठाएको पैसा कहाँ गयो त?

गोमा: घर चलाउन, तेरो भाइबहिनीको पढाइ होइन, हाम्रो घरमा त अरू ठूलो खर्च पनि थियो।

मिलन: कस्तो खर्च?

गोमा चुप लाग्छिन्।

मिलन: आमा, फेरि कुरा लुकाउनुहुन्छ?

गोमा: त्यो कुरा तेरो बुबाले नै भन्नुहुन्छ।

दृश्य ३ — छोराको शंका

समय: दिउँसो १२:०० | अवधि: ३ मिनेट
स्थान: बरन्डा

मिलन पुराना बैंकका कागज र मिति हेर्दै छ।

मिलन: (आफैँसँग) यो मिति त म विदेशमा दुर्घटनामा परेको समयको हो।

रामप्रसाद बाहिर आउँछन्।

मिलन: बुबा, यो ऋण विदेश जाँदा मात्रै लिनुभएको होइन रहेछ। पछि पनि थपिएको रहेछ।

रामप्रसाद: हो।

मिलन: किन?

रामप्रसाद: त्यसको कुरा नगर्।

मिलन: म विदेशमा दुर्घटनामा परेको बेला हो यो। त्यसबेला के भएको थियो?

रामप्रसाद चुप हुन्छन्।

मिलन: बुबा, मलाई त्यहाँ के भएको थियो भन्ने थाहा छ। तर तपाईंले यहाँ के गर्नुभयो भन्ने थाहा छैन।

दृश्य ४ — बुबाको पीडा

समय: दिउँसो ३:०० | अवधि: ४ मिनेट
स्थान: घरको आँगन

रामप्रसाद पुरानो कागज लिएर बसिरहेका छन्। मिलन नजिकै आउँछ।

रामप्रसाद: तँ विदेशमा हुँदा एक दिन फोन आयो। तँ काम गर्ने ठाउँमा दुर्घटना भएको खबर पाएँ।

मिलन: मलाई पनि त्यो दिन सम्झना छ। म अस्पतालमा थिएँ।

रामप्रसाद: तँ अस्पतालमा थिइस्, म यहाँ छटपटाइरहेको थिएँ। फोनमा तेरो आवाज सुन्न पाएको थिइनँ। कसले के भन्थ्यो, कसले के माग्थ्यो, केही बुझिनँ।

मिलन: तर कम्पनीले उपचार गरेको थियो।

रामप्रसाद: उपचारको केही खर्च कम्पनीले गर्‍यो। तर तँलाई नेपाल फर्काउन, बाँकी उपचार मिलाउन र त्यहाँको समस्या सुल्झाउन पैसा चाहिएको थियो।

मिलन: कति?

रामप्रसाद: त्यो बेला पैसा ठूलो कि छोरो ठूलो भनेर सोच्ने समय थिएन।

मिलन: त्यसैले जग्गा धितो राख्नुभयो?

रामप्रसाद: हो।

मिलन: मलाई किन भन्नुभएन?

रामप्रसाद: तँ अस्पतालमा थिइस्। तँलाई निको पार्नु थियो। तेरो मनमा पैसाको चिन्ता थप्न चाहिनँ।

मिलन: म त सोच्थेँ, कम्पनीले सबै खर्च गरेको थियो।

रामप्रसाद: मैले तेरो अगाडि कहिल्यै हिसाब राखिनँ बाबु।

दृश्य ५ — आमाको स्वीकारोक्ति

समय: साँझ ५:३० | अवधि: ३ मिनेट
स्थान: भान्सा

गोमा चुलोमा खाना बनाउँदै छिन्। मिलन छेउमा बस्छ।

मिलन: आमा, त्यो बेला तपाईंलाई सबै कुरा थाहा थियो?

गोमा: सबै थाहा थियो।

मिलन: बुबाले कति दुःख गर्नुभयो?

गोमा: तिमी अस्पतालमा भएको खबर आएपछि तिम्रो बुबा रातभरि सुत्नुभएन। खेत बेचौँ कि घर बेचौँ भन्नुहुन्थ्यो। मैले नै जग्गा धितो राखेर ऋण लिन सुझाएकी थिएँ।

मिलन: तपाईंले पनि मलाई किन भन्नुभएन?

गोमा: तिमी त्यहाँबाट निको भएर घर फर्कियौ। हामीलाई त्यही ठूलो कुरा लाग्यो। ऋण त बिस्तारै तिर्न सकिन्छ भन्ने सोच्यौँ।

मिलन: तर अहिले त जग्गा नै जाने अवस्थामा पुगेछ।

गोमा: हो बाबु। त्यही डरले तिम्रो बुबा रातभरि निदाउन सक्नुहुन्न।

दृश्य ६ — छोराको आत्मग्लानि

समय: राति ७:३० | अवधि: ३ मिनेट
स्थान: मिलनको कोठा

मिलन एक्लै बसेको छ। विदेशमा अस्पतालमा रहेको पुरानो फोटो मोबाइलमा हेर्छ। आँखा रसाउँछन्।

रामप्रसाद ढोकामा आउँछन्।

रामप्रसाद: के गर्दैछस्?

मिलन: केही होइन बुबा।

रामप्रसाद: मनमा धेरै कुरा नखेलाऊ। त्यो बेला जे गर्नुपर्थ्यो, गरेँ।

मिलन: तपाईंले मेरो ज्यान बचाउन जग्गा धितो राख्नुभयो। म भने यहाँ आएर त्यही जग्गामा पसल खोल्न पैसा मागिरहेको थिएँ।

रामप्रसाद: त्यसमा तेरो के दोष? तँलाई थाहा थिएन।

मिलन: अब थाहा भयो नि बुबा।

रामप्रसाद: थाहा पाएर आफूलाई दोष नदे। मैले छोराका लागि गरेको काम हो।

मिलन: अब त्यो ऋण मेरो पनि हो।

दृश्य ७ — अर्को चुनौती

समय: राति ९:०० | अवधि: ३ मिनेट

मिलनले बैंकको सूचना फेरि पढ्छ।

मिलन: आमा, यो सूचना आएको कति दिन भयो?

गोमा: केही दिन भयो।

मिलन: अब कति समय बाँकी छ?

गोमा: त्यो त तेरो बुबालाई नै थाहा होला।

मिलन रामप्रसादतिर फर्कन्छ।

मिलन: बुबा, हामीसँग कति समय छ?

रामप्रसाद लामो सास फेर्छन्।

रामप्रसाद: धेरै छैन बाबु। यो महिनाभित्र केही व्यवस्था भएन भने जग्गा जोगाउन गाह्रो हुन्छ।

मिलनको अनुहार गम्भीर हुन्छ।

मिलन: अब म केही गर्छु।

रामप्रसाद: हतारमा कुनै निर्णय नगर्।

मिलन: हतार होइन बुबा। यो मेरो जिम्मेवारी हो।

कट टु ब्ल्याक।

अन्त्यको टेक्स्ट: “छोरालाई बचाउन बुबाले जग्गा धितो राखे। अब जग्गा बचाउन छोराले के गर्ला?”

---

भाग ३ — आमाको मौनता

अनुमानित अवधि: २२–२५ मिनेट

दृश्य १ — घरको बदलिएको वातावरण

समय: बिहान ७:०० | अवधि: ३ मिनेट
स्थान: आँगन

मिलन बिहानै उठेर घरको काम गरिरहेको छ। रामप्रसाद अचम्म मान्छन्।

रामप्रसाद: आज त बिहानै उठिस्?

मिलन: अब घरको काम पनि सिक्नुपर्छ बुबा।

रामप्रसाद: काम सिक्न विदेश जानुपर्दैन, यहीँ सिकिन्छ।

मिलन: त्यो कुरा पहिले बुझिनँ।

रामप्रसाद: अहिले पनि ढिलो भएको छैन।

दुवैको बीचमा केही सहजता फर्किएको देखिन्छ।

दृश्य २ — आमाको पुरानो बाकस

समय: बिहान १०:०० | अवधि: ४ मिनेट
स्थान: कोठा

गोमा पुरानो बाकस खोल्छिन्। त्यसमा पुराना बिल, केही फोटो र अस्पतालका कागज छन्। मिलन भित्र आउँछ।

मिलन: आमा, यो के हो?

गोमा: तेरो अस्पतालको पुरानो कागज हो।

मिलन एउटा कागज निकाल्छ।

मिलन: यो त मैले देखेको छैन।

गोमा: तिमीलाई त्यो बेला धेरै औषधि र उपचार चाहिएको थियो। केही पैसा त्यतै खर्च भयो। तेरो बुबाले रातदिन ऋणको जोहो गर्नुभयो।

मिलन: मैले त कम्पनीले सबै खर्च बेहोरेको होला भन्ने सोचेको थिएँ।

गोमा: कम्पनीले आफ्नो जिम्मेवारी जति पूरा गर्‍यो, त्यति गर्‍यो। बाँकी त परिवारले नै हेर्नुपर्‍यो।

मिलन: बुबाले एक्लै कसरी गर्नुभयो?

गोमा: कहिलेकाहीँ उहाँले खाना पनि खानुहुन्नथ्यो। फोन आउँछ कि भनेर रातभरि मोबाइल हेरेर बस्नुहुन्थ्यो।

मिलनको आँखामा आँसु आउँछ।

दृश्य ३ — बुबाको असफलता होइन, त्याग

समय: दिउँसो १२:०० | अवधि: ३ मिनेट
स्थान: घरको बरन्डा

रामप्रसाद पुरानो औजार मर्मत गर्दै छन्।

मिलन: बुबा, एउटा कुरा सोधूँ?

रामप्रसाद: सोध्।

मिलन: तपाईंले कहिल्यै सोच्नुभएन, मैले पैसा कमाएर फर्किएपछि सबै ऋण तिरिदिन्छु भनेर?

रामप्रसाद: सोचेको थिएँ। तर छोराको पैसा छोराकै भविष्यका लागि हो भन्ने पनि सोचेँ।

मिलन: अनि आफ्नो भविष्य?

रामप्रसाद: मेरो भविष्य भनेको तिमीहरू नै हौ।

मिलन: यही सोचले त तपाईंहरूलाई दुःख भएको हो।

रामप्रसाद: बाबुआमाले छोराछोरीको लागि गरेको त्यागलाई दुःख भन्न मिल्दैन।

मिलन: त्यागको सम्मान गर्नुपर्छ बुबा। तर परिवारमा कुरा लुकाएर सबैको मन दुखाउनु पनि हुँदैन।

रामप्रसाद केहीबेर छोरालाई हेर्छन्।

रामप्रसाद: तँ ठिक भन्छस्।

दृश्य ४ — मिलनको योजना

समय: दिउँसो ३:०० | अवधि: ४ मिनेट
स्थान: आँगन

मिलनले एउटा कापी र कलम ल्याउँछ।

मिलन: बुबा, मैले हिसाब गरेको छु। अहिले ठूलो पसल खोल्दिनँ। सानोबाट सुरु गर्छु।

रामप्रसाद: कस्तो व्यवसाय?

मिलन: घरको अगाडिको खाली ठाउँमा सानो पसल। बिहानदेखि बेलुकासम्म खोल्छु। गाउँका मानिसलाई चाहिने सामान्य सामान राख्छु। मोटरसाइकलमा सामान ल्याउने र पुर्‍याउने सेवा पनि गर्छु।

गोमा: त्यसो गर्दा खर्च कम होला?

मिलन: हो आमा। ठूलो सटर बनाउने पैसा छैन। अहिले भएको पैसाबाट सुरु गर्छु। कमाइको केही भाग ऋण तिर्न छुट्याउँछु।

रामप्रसाद: व्यापार सुरु गर्नुअघि राम्रोसँग सोच्। फेरि ऋण थप्ने काम नगर्।

मिलन: ऋण थप्दिनँ। भएको पैसाबाटै सुरु गर्छु।

रामप्रसाद: तर तेरो सबै बचत सकिन्छ नि।

मिलन: पैसा फेरि कमाउन सकिन्छ बुबा। तर घर र जग्गा गुम्यो भने फेरि बनाउन गाह्रो हुन्छ।

दृश्य ५ — आमाको गहना

समय: साँझ ५:३० | अवधि: ३ मिनेट
स्थान: भान्सा

गोमा आफ्नो सानो बाकस खोल्छिन्। एउटा पुरानो गहना निकाल्छिन्।

गोमा: बाबु, यो राख्।

मिलन: के हो आमा?

गोमा: मेरो पुरानो गहना हो। आवश्यक परे बेचेर ऋण तिर्न सहयोग हुन्छ।

मिलन: पर्दैन आमा।

गोमा: किन? घर जोगाउन काम लाग्छ भने राखेर के गर्नु?

मिलन: तपाईंको गहना बेचेर घर जोगाउन चाहन्नँ।

गोमा: गहना लगाएर मात्रै घर बन्दैन बाबु। घर त मान्छेले बनाउँछन्।

मिलन: तपाईंले पनि आफ्नो जीवनभरि यही घरका लागि दुःख गर्नुभयो। अब तपाईंको गहना बेच्न दिन्नँ।

गोमा: तिमीहरू दुवैलाई केही नहोस् भन्ने मेरो चाहना हो।

दृश्य ६ — बुबाको डर

समय: साँझ ७:०० | अवधि: ३ मिनेट
स्थान: घरको आँगन

रामप्रसाद र मिलन सँगै बसेका छन्।

रामप्रसाद: तँ व्यवसायमा लागिस् भने खेती कसले हेर्छ?

मिलन: तपाईंले सक्ने काम म पनि सिक्छु। खेती पनि छोड्दिनँ।

रामप्रसाद: आजकलका युवालाई माटोमा काम गर्न लाज लाग्छ।

मिलन: विदेशमा अरूको खेत र कारखानामा काम गर्दा लाज लागेन। आफ्नै खेतमा काम गर्दा किन लाग्छ?

रामप्रसाद मुस्कुराउँछन्।

रामप्रसाद: बल्ल मेरो छोरो घर फर्किएजस्तो लाग्यो।

मिलन: घर त पहिले पनि यही थियो बुबा। तर घरको अर्थ अहिले बुझ्दैछु।

दृश्य ७ — अप्रत्याशित निर्णय

समय: राति ९:०० | अवधि: ३ मिनेट

मिलनले आफ्नो मोबाइल र कापी टेबलमा राख्छ।

मिलन: भोलिदेखि म काम सुरु गर्छु। पसलका लागि आवश्यक सामानको सूची बनाएको छु।

रामप्रसाद: ठीक छ। तर एउटा कुरा याद राख्। कमाइभन्दा ठूलो कुरा इमान हो।

मिलन: त्यो तपाईंले सिकाउनुभएको कुरा हो बुबा।

गोमा खुसी हुन्छिन्। तर रामप्रसादको अनुहारमा अझै चिन्ता छ।

मिलन: बुबा, तपाईं अझै किन चिन्तित हुनुहुन्छ?

रामप्रसाद: ऋणको रकम त सानो छैन बाबु। तेरो पसलबाट मात्रै तुरुन्तै समाधान होला भन्ने लाग्दैन।

मिलन: त्यसो भए हामीले अरू उपाय पनि खोज्नुपर्छ।

रामप्रसाद केहीबेर चुप लाग्छन्।

रामप्रसाद: एउटा कुरा छ। त्यो जग्गा धितो राख्दा मैले एउटा गल्ती गरेको थिएँ।

मिलन: कस्तो गल्ती?

रामप्रसाद बोल्न खोज्छन्, तर रोक्छन्।

रामप्रसाद: भोलि सबै कुरा भन्छु।

कट टु ब्ल्याक।

अन्त्यको टेक्स्ट: “ऋणको कथा अझै सकिएको छैन। बुबाले गरेको गल्ती के थियो?”

---

भाग ४ — जिम्मेवारीको बोझ

अनुमानित अवधि: २२–२५ मिनेट

दृश्य १ — नयाँ बिहान

समय: बिहान ६:३० | अवधि: ३ मिनेट
स्थान: घरको आँगन

मिलन पसलका लागि सामानको सूची बनाउँदै छ। रामप्रसाद चिया पिउँदै छन्।

मिलन: बुबा, आज म बजार गएर केही सामान ल्याउँछु।

रामप्रसाद: कति पैसा खर्च गर्ने सोच छ?

मिलन: धेरै होइन। पहिले आवश्यक सामान मात्रै ल्याउँछु।

रामप्रसाद: व्यापारमा सबै कुरा एकैपटक राख्न खोज्नु हुँदैन।

मिलन: तपाईंको अनुभव काम लाग्छ बुबा।

रामप्रसाद: मेरो अनुभव त खेतबारीसम्म मात्रै हो।

मिलन: अनुभव भनेको किताबमा मात्रै हुँदैन नि।

दृश्य २ — ऋणको वास्तविक अवस्था

समय: बिहान ९:३० | अवधि: ४ मिनेट
स्थान: रामप्रसादको कोठा

रामप्रसाद पुराना कागज निकाल्छन्। मिलन छेउमा बस्छ।

रामप्रसाद: यो हेर्। सुरुमा लिएको ऋण यति थियो। त्यसपछि तेरो उपचार र घरको खर्चले गर्दा थप पैसा चाहियो।

मिलन: ब्याज कति थपिएको रहेछ?

रामप्रसाद: समयमा तिर्न नसक्दा ब्याज पनि बढ्दै गयो। केही किस्ता तिरेँ, तर पूरा गर्न सकिनँ।

मिलन: तपाईंले मलाई विदेशबाट पैसा पठाउन भनेको भए म पठाउँथेँ नि।

रामप्रसाद: तँ आफैँ उपचारबाट फर्किएको थिइस्। तेरो शरीर ठीक होस् भन्ने थियो। पैसाको कुरा गरेर तेरो मन दुखाउन चाहिनँ।

मिलन: अब त्यो कुरा नगरौँ बुबा। अब कति तिर्नुपर्ने हो, त्यसको स्पष्ट हिसाब निकालौँ।

रामप्रसाद: त्यसका लागि बैंकमा गएर बुझ्नुपर्छ।

मिलन: म जान्छु।

रामप्रसाद: म पनि जान्छु। यो मेरो मात्रै होइन, अब हाम्रो समस्या हो।

दृश्य ३ — आमाको चिन्ता

समय: दिउँसो १२:०० | अवधि: ३ मिनेट
स्थान: भान्सा

गोमा खाना बनाउँदै छिन्।

गोमा: तिमीहरू दुवै ऋणकै कुरा गरेर बस्छौ। घरको अरू काम पनि छ।

मिलन: आमा, समस्या समाधान गर्न त कुरा गर्नैपर्छ।

गोमा: मलाई डर लाग्छ बाबु। कतै तिमीहरू फेरि आपसमा झगडा गर्ने त होइनौ?

मिलन: अब झगडा गर्दैनौँ आमा।

गोमा: तेरो बुबा बाहिरबाट कडा देखिए पनि भित्रबाट धेरै कमजोर हुनुहुन्छ।

मिलन: उहाँ कमजोर होइन, धेरै कुरा एक्लै सहने बानी परेको हो।

गोमा: त्यसैले त म भन्छु, अब घरमा कुनै कुरा लुकाउनु हुँदैन।

दृश्य ४ — बुबाछोराको मन मिल्ने क्षण

समय: दिउँसो ३:०० | अवधि: ४ मिनेट
स्थान: घरको बरन्डा

मिलनले व्यवसाय सुरु गर्ने सानो योजना देखाउँछ।

मिलन: बुबा, यो हेर्नुस्। सुरुमा मोबाइल रिचार्ज, किराना, मोटरसाइकलका सामान्य सामान र कृषि सामग्री राख्ने सोच छ।

रामप्रसाद: सबै सामान राख्न पैसा पुग्छ?

मिलन: पुग्दैन। त्यसैले थोरैबाट सुरु गर्ने। बिक्री हेरेर थप्दै जाने।

रामप्रसाद: राम्रो। तर एउटा कुरा याद राख्। ग्राहकलाई सामान बेच्दा झुटो कुरा नगर्।

मिलन: गर्दिनँ।

रामप्रसाद: नाफा कम भए पनि विश्वास कमाउनु।

मिलन: तपाईंले जिन्दगीभरि यही गर्नुभयो। म पनि त्यही गर्छु।

रामप्रसाद: व्यापारमा कहिलेकाहीँ घाटा हुन्छ। घाटा भयो भन्दैमा गलत बाटो नलाग्नु।

मिलन: तपाईं मेरो साथमा हुनुहुन्छ भने म गलत बाटो लाग्दिनँ।

दृश्य ५ — आमाको त्यागको अर्थ

समय: साँझ ५:३० | अवधि: ३ मिनेट
स्थान: घरको कोठा

गोमा पुराना गहना बाकसमा राख्दै छिन्। मिलन आउँछ।

मिलन: आमा, त्यो गहना बेच्ने कुरा फेरि नगर्नुहोस्।

गोमा: म बेच्न खोजेको होइन बाबु। आवश्यक परे के गर्ने भनेर सोचेकी मात्रै।

मिलन: हामीसँग भएको कुरा मिलाएर अगाडि बढ्छौँ।

गोमा: तिमीले कमाएको पैसा पनि त तिम्रो भविष्यका लागि हो।

मिलन: मेरो भविष्य यही घरसँग जोडिएको छ आमा।

गोमा: तिमी सानो हुँदा तिम्रो बुबाले एउटा कुरा भन्नुहुन्थ्यो। छोरालाई ठूलो बनाउनु छ भने पहिले उसको खुट्टा टेक्ने ठाउँ बलियो बनाउनुपर्छ।

मिलन: त्यो ठाउँ तपाईंहरू हुनुहुन्छ।

गोमा छोरालाई अँगालो हाल्छिन्।

दृश्य ६ — बुबाको स्वीकारोक्ति

समय: साँझ ७:३० | अवधि: ४ मिनेट
स्थान: आँगन

रामप्रसाद एक्लै बसेका छन्। मिलन नजिक आउँछ।

रामप्रसाद: मिलन, तँलाई एउटा कुरा भन्न बाँकी छ।

मिलन: भन्नुस् बुबा।

रामप्रसाद: ऋण लिएको बेला मैले सोचेको थिएँ, तँ निको भएर फर्किन्छस्, कमाउन थाल्छस् र बिस्तारै तिर्न सकिन्छ। तर मैले ब्याज र समयको हिसाब राम्रोसँग बुझिनँ।

मिलन: गल्ती भयो होला बुबा। तर तपाईंले मेरो लागि गर्नुभएको काम गलत थिएन।

रामप्रसाद: मैले अरूको कुरा सुनेर ऋणको कागजमा हस्ताक्षर गरेँ। कति ब्याज लाग्छ, कति समयमा तिर्नुपर्छ, राम्रोसँग बुझिनँ।

मिलन: त्यसैले त अब हामी आफैँ बुझ्छौँ। कुनै कागज नपढी हस्ताक्षर गर्दैनौँ।

रामप्रसाद: तँलाई यो कुरा सिकाउनुपर्ने उमेरमा म आफैँले तँबाट सिक्दैछु।

मिलन: जीवनभरि तपाईंले सिकाउनुभयो। अब मेरो पालो हो।

दृश्य ७ — नयाँ बाटो

समय: राति ९:०० | अवधि: ३ मिनेट

मिलन मोटरसाइकलको चाबी उठाउँछ।

गोमा: कहाँ जान लागेको?

मिलन: भोलि पसलका सामान ल्याउनुअघि बजारमा ऋणको हिसाब बुझ्न जान्छु। बुबा पनि जानुहुन्छ।

रामप्रसाद: हो, अब केही लुकाउने छैन।

गोमा: भगवानले सबै राम्रो गरून्।

मिलन बुबाको हात समाउँछ।

मिलन: अब यो घरको जिम्मेवारी हामी तीनै जनाको हो।

रामप्रसाद छोरालाई हेरेर मुस्कुराउँछन्।

कट टु ब्ल्याक।

अन्त्यको टेक्स्ट: “परिवारमा समस्या आउँदा दोषी खोज्ने होइन, समाधान खोज्ने हो।”

---

भाग ५ — आफ्नो मान्छे

अनुमानित अवधि: २२–२५ मिनेट

दृश्य १ — अन्तिम निर्णयको दिन

समय: बिहान ६:३० | अवधि: ३ मिनेट
स्थान: आँगन

घरमा सबै चुपचाप छन्। टेबलमा ऋणका कागज छन्।

गोमा: आज केही निर्णय हुन्छ होला नि?

रामप्रसाद: हुन्छ। अब जे हुन्छ, खुलेर हुन्छ।

मिलन: हामीले डराएर बस्ने होइन। हिसाब बुझ्ने, तिर्न सक्ने रकम छुट्याउने र बाँकी रकमका लागि समय माग्ने।

रामप्रसाद: ऋण लिँदा पनि हतार गरेँ, अब तिर्दा हतार गर्दिनँ।

मिलन: बुबा, ऋण तिर्ने कुरा मात्रै होइन। अब फेरि त्यस्तो अवस्था नआओस् भन्ने पनि सोच्नुपर्छ।

दृश्य २ — घरको वास्तविक हिसाब

समय: बिहान ९:०० | अवधि: ४ मिनेट
स्थान: कोठा

मिलनले कापीमा खर्च र आम्दानीको हिसाब बनाएको छ।

मिलन: बुबा, हामीले पहिले घरको खर्च छुट्याउनुपर्छ। त्यसपछि व्यवसायमा लगानी गर्ने। बाँकी रकम ऋणको किस्तामा राख्ने।

रामप्रसाद: खेतीबाट आउने आम्दानी पनि जोड्।

मिलन: जोडेको छु। तर खेतीबाट मात्रै पुग्दैन।

गोमा: घरको खर्च घटाउन सकिन्छ। अनावश्यक सामान किन्ने बानी छोडौँ।

मिलन: हो आमा। अब हामीले हरेक खर्चको हिसाब राख्नुपर्छ।

रामप्रसाद: घर चलाउन पनि हिसाब चाहिने रहेछ।

मिलन: कमाउने मान्छेले मात्रै होइन, खर्च गर्ने मान्छेले पनि हिसाब जान्नुपर्छ।

दृश्य ३ — बुबाको डर हट्दै

समय: दिउँसो १२:०० | अवधि: ३ मिनेट
स्थान: घरको बरन्डा

रामप्रसाद र मिलन चिया पिउँदै छन्।

रामप्रसाद: तँ विदेशबाट फर्किएपछि फेरि विदेश जान्छस् कि भन्ने डर थियो।

मिलन: अब जाँदिनँ बुबा। तर यहीँ बसेर कमाउन सकिन्छ भन्ने प्रमाणित गर्नुपर्छ।

रामप्रसाद: गाउँमा बसेर कमाउन सजिलो छैन।

मिलन: विदेशमा पनि सजिलो थिएन। त्यहाँ अरूको नियममा काम गर्नुपर्थ्यो। यहाँ आफ्नै मेहनतमा काम गर्छु।

रामप्रसाद: तर गाउँमा मान्छेको कुरा धेरै हुन्छ।

मिलन: मान्छेको कुरा सुनेर जीवन चल्दैन बुबा। आफ्नो काम इमानदारीले गर्नुपर्छ।

दृश्य ४ — आमाको अन्तिम आग्रह

समय: दिउँसो ३:०० | अवधि: ३ मिनेट
स्थान: भान्सा

गोमा खाना पस्किरहेकी छिन्।

गोमा: एउटा कुरा भनूँ?

मिलन: भन्नुस् आमा।

गोमा: तिमीहरू दुवैलाई एउटै कुरा चाहिएको छ। तर बोल्ने तरिका फरक छ। तेरो बुबा डराएर चुप लाग्नुहुन्छ, तँ रिसाएर बोल्छस्। यसरी घर चल्दैन।

मिलन: अब त्यस्तो हुँदैन आमा।

गोमा: पैसा कमाउनु, ऋण तिर्नु, जग्गा जोगाउनु सबै ठीक छ। तर घरमा बोलचाल बन्द भयो भने त्योभन्दा ठूलो घाटा केही हुँदैन।

रामप्रसाद: गोमाले ठीक भनी। अब हामी कुरा लुकाउँदैनौँ।

मिलन: म पनि रिसाएर बोल्दिनँ।

दृश्य ५ — परिवारको संयुक्त निर्णय

समय: साँझ ५:३० | अवधि: ४ मिनेट
स्थान: आँगन

तीनै जना टेबल वरिपरि बसेका छन्। मिलनले योजना सुनाउँछ।

मिलन: अहिले मेरो बचतबाट एउटा सानो पसल सुरु गर्छु। ठूलो लगानी गर्दिनँ। आम्दानीको निश्चित भाग ऋणमा राख्छु। खेतीको काम पनि निरन्तर हुन्छ।

रामप्रसाद: म खेतीको जिम्मेवारी सम्हाल्छु। पसलमा पनि समय मिलाएर सहयोग गर्छु।

गोमा: म घरको खर्चको हिसाब राख्छु।

मिलन: अनि एउटा कुरा। अबदेखि घरमा कुनै समस्या आयो भने हामी तीनै जना बसेर कुरा गर्छौँ। कसैले एक्लै निर्णय गर्दैन।

रामप्रसाद: ठीक छ।

गोमा: यही त परिवार हो नि।

मिलन: परिवार भनेको एउटै छानामुनि बस्नु मात्रै होइन। एकअर्काको समस्या बुझ्नु पनि हो।

दृश्य ६ — नयाँ सुरुवात

समय: साँझ ७:३० | अवधि: ३ मिनेट
स्थान: घरको अगाडिको पिच बाटो

घरको अगाडि सानो पसल मिलाइएको छ। केही सामान राखिएका छन्। मिलन सामान मिलाउँदै छ। रामप्रसाद एउटा काठको र्‍याक राख्न सहयोग गर्छन्।

रामप्रसाद: यो सामान यता राख्। ग्राहकले सजिलै देख्छन्।

मिलन: बुबा, तपाईं त व्यापारमा पनि सिपालु हुनुहुँदो रहेछ।

रामप्रसाद: किसानले बजार नबुझेको हुन्छ र?

गोमा: धेरै कुरा गर्नुभयो। पहिले चिया खानुस्।

तीनै जना हाँस्छन्।

मिलन: बुबा, पसलको नाम के राख्ने?

रामप्रसाद: तेरो मनले जे राख्छस्।

मिलन: एउटा नाम सोचेको छु—“आफ्नो मान्छे”।

गोमा र रामप्रसाद एकअर्कालाई हेर्छन्।

गोमा: किन त्यही नाम?

मिलन: किनकि मैले धेरै कुरा गुमाएपछि मात्रै आफ्नो मान्छेको अर्थ बुझें।

दृश्य ७ — अन्तिम भावनात्मक दृश्य

समय: राति ८:३० | अवधि: ३–४ मिनेट
स्थान: घरको आँगन

तीनै जना चिया पिउँदै बसेका छन्। बाहिर मोटरसाइकलको आवाज आउँछ। गाउँको सामान्य जीवन चलिरहेको छ।

रामप्रसाद: मिलन, एउटा कुरा भनूँ?

मिलन: भन्नुस् बुबा।

रामप्रसाद: मैले तँलाई बचाउन जग्गा धितो राख्दा कहिल्यै सोचेको थिइनँ कि एक दिन त्यही जग्गा जोगाउन तँ मेरो साथमा उभिन्छस्।

मिलन: बुबा, तपाईंले मेरो ज्यान बचाउनुभयो। अब म तपाईंको विश्वास जोगाउँछु।

गोमा: मलाई त आज बल्ल घर पूरा भएको जस्तो लाग्यो।

रामप्रसाद: घर जग्गाले मात्रै बन्दैन रहेछ गोमा। एकअर्काको दुःख बुझ्ने मन चाहिँदो रहेछ।

मिलन: अब हाम्रो घरमा कुनै कुरा लुक्ने छैन।

गोमा: अनि कुनै समस्या आए पनि हामी भाग्ने छैनौँ।

तीनै जना एकअर्कालाई हेरेर मुस्कुराउँछन्।

मिलन: आखिर आफ्नो मान्छे भनेको सुखमा साथ दिने मात्रै होइन, दुःखमा पनि हात नछोड्ने रहेछ।

क्यामेरा बिस्तारै तीनै जनाबाट पछाडि सर्छ। घरको बत्ती बलिरहेको छ। बाहिर पिच बाटोमा मोटरसाइकल गुड्छ।

अन्तिम दृश्य — पसलको बोर्ड: “आफ्नो मान्छे”

अन्तिम संवाद (मिलनको आवाज):
“समय बदलियो, गाउँ बदलियो, हाम्रो जीवनशैली बदलियो। तर परिवारको माया र विश्वासको मूल्य कहिल्यै बदलिँदैन।”

समाप्त।

---

छायांकन तथा सम्पादन निर्देशन

प्रत्येक भागको दृश्य संरचना

भाग	मुख्य विषय	भावनात्मक मोड
१	जग्गा धितो र लिलामीको सूचना	बुबाले छोराका लागि ऋण लिएको खुलासा
२	विदेशको दुर्घटना र उपचार	बुबाले छोराको ज्यान बचाउन ऋण लिएको सत्य
३	परिवारको त्याग र नयाँ योजना	छोराले जिम्मेवारी स्वीकार गर्छ
४	ऋणको वास्तविक हिसाब र व्यवसायको तयारी	बुबाछोरा एकअर्कालाई बुझ्न थाल्छन्
५	परिवारको संयुक्त निर्णय	नयाँ सुरुवात र भावनात्मक निष्कर्ष

Sony a6700 का लागि क्यामेरा योजना

मुख्य सेटिङ: 4K, 25fps, 10-bit 4:2:2 (कार्डले धान्ने अवस्थामा), PP11 वा तपाईंको परीक्षण गरिएको प्राकृतिक कलर सेटिङ।

• संवादका लागि Medium Shot र Over-the-Shoulder Shot प्रयोग गर्ने।

• भावनात्मक संवादमा Close-up र आँखाको प्रतिक्रिया समात्ने।

• घरको वातावरण देखाउन Wide Shot राख्ने।

• बाहिरी दृश्यमा पिच बाटो, मोटरसाइकल, बिजुलीका पोल, घर र खेतका Establishing Shots लिने।

• संवादको बीचमा अनावश्यक कट नगर्ने। पात्रको प्रतिक्रिया र मौनतालाई पनि समय दिने।

• हातको क्लोजअप, कागज, लालपुर्जा, मोबाइल, चिया, मोटरसाइकलको चाबी जस्ता Insert Shots खिच्ने।

प्रत्येक भागको अवधि कसरी २०–२५ मिनेट पुर्‍याउने?

यो कथा छोटो पारेर हतारमा नसकाउनुहोस्। दृश्यको भावनात्मक गति कायम राख्नुहोस्।

• सुरुको Hook: १–२ मिनेट

• मुख्य संवाद र द्वन्द्व: १२–१५ मिनेट

• मौन प्रतिक्रिया, गतिविधि र वातावरण: ३–४ मिनेट

• क्लाइमेक्स र अर्को भागको उत्सुकता: २–३ मिनेट

• ओपनिङ/टाइटल/अन्तिम क्रेडिट: आवश्यकतानुसार

महत्त्वपूर्ण निर्देशन: संवाद बोल्ने गति स्वाभाविक राख्नुहोस्। कलाकारलाई संवाद कण्ठ गरेर सुनाउनेभन्दा एकअर्कासँग साँच्चिकै कुरा गरेजस्तो अभिनय गराउनुहोस्। एउटै घरमा पनि बिहान, दिउँसो, साँझ र रातका दृश्य छुट्टाछुट्टै खिचेर लोकेसनलाई फरक देखाउन सकिन्छ।

निर्माणका लागि सुझाव: तीनै कलाकारको अभिनय बलियो भयो भने ठूलो कास्ट नचाहिने कथा हो। तर बैंकको ऋण, ब्याज र लिलामीसम्बन्धी दृश्यलाई वास्तविक बनाउनु अघि स्थानीय बैंक/सहकारीको प्रक्रिया बुझेर कागजमा देखाइने विवरण मिलाउनुहोस्।